یه عمر بدنبال پریشانی بود

مردی که به حکم عشق زندانی بود

وقتی که تمام شهر در خواب شدند

بیدار علیرضا سلیمانی  بود

چشمان  تورا حور و پریناز ندارد

لب های تورا دختر شیراز ندارد

خوب است که روی از همه ی خلق بگیری

این شهر دهان در قِبل راز ندارد

دستان تو قوییست که در لحظه ی دیدار

میلی به هم آغوشی و پرواز ندارد

لب های تو با اخم تماشا شدنی نیست

لبخند بزن، خنده پس انداز ندارد

گیسوت بلند است، رخت آینه گون است

زیبایی اندام تو ایجاز ندارد

مشتاق شدم از لب تو بوسه بگیرم

چشمان تو گر پای مرا باز ندارد!

می خواست که با دست تو شایسته بمیرد

شاهی که رخ و قلعه و سرباز ندارد

مي پرسم از خودم كه شبيه به كيستي!؟

انسان، پري، فرشته، شيطان، تو چيستي؟

تو چيستي كه فلسفه در وصف چشم هات

افتاده در تسلسل انكار نيستي

بي رنگ و بي لعاب، بلند و كشيدني

نازد تمام شهر به اين ساده زيستي

تو صادقانه عاشق من مي شوي اگر

روزي سه بار خيره به ايوان بايستي

پس عاشقانه حرف دلم را قبول كن

شايد دلت گرفت و برايم گريستي

دست ها را زخاك بيرون آر بار ديگر بهار برگردد
چشم هايي هنوز منتظر است تا دوباره سوار برگردد

دست ها را زخاك بيرون آر، مرزها را دوباره برگردان
تو مگر چاره اي كني شايد، بابل و قندهار برگردد

عصر، عصر دروغ و نيرنگ است، كشورت شهر آدمك ها شد
ترسم از ترك تازي اين قوم، اين تمدن به غار برگردد

باغ از سردي زمستان مرد، باغبان حسرت بهار كشيد
همتي كن امير قصه ي من، گردش روزگار برگردد

كاش اين اتفاق مي افتاد كه پس از سال هاي دور و دراز
ناگهان از ميان گرد و غبار، مرد با افتخار برگردد
 

سالها سال در پي ات بوديم سهم ما آستين پاره شده
قفل تاريخ را به من بسپار، تا به اين خانه يار برگردد

در خود شبيه پلك شما بسته مي شود

مردي كه از زمين و زمان خسته مي شود

فرقي نمي دهد به قفس يا به آسمان

انسان پرنده ايست كه وابسته مي شود

باران كه مي زند نگران تو نيستم

باران به زير چتر تو آهسته مي شود

تنهايي مرا بگذاريد پاي دل

عاشق دچار كار ندانسته مي شود

آنوقت مي رود كه به سيگار تن دهد

مردي كه از ادامه ي شب خسته مي شود

با احترام به شواليه غمگين شعر مازندران  سيد محمدعلي رضازاده  كه در اين روزها به من آموخت شاعرانه زيستن را

زمان به چشم شماها، زمان سر به هوا

خلاف چرخش وضعي، جهان سر به هوا

تو را ميان قدم هاي شهر مي جويم

ميان همهمه ي عابران سر به هوا

هنوز فلسفه ي جنس خنده هايت را

سوال مي كنم از دختران سر به هوا

كه چشم هاي تو داناترين خدايانند

كه برده زير سوال عاقلان سر به هوا

هميشه ترس من از اين سه چيز مضحك بود

كلاه و عينك دودي، لبان سر به هوا

ببين چگونه مرا خار چشم خواهد كرد

بيان اسم تو با اين زبان سر به هوا

ميان نبض گل آلود شهر مي افتد

جوان عاشق و  تنها، جوان سر به هوا

"و زير بارش باران عشق مي پوسد"

همين روايت بي تو ، رمان سر به هوا

( علیرضا سلیمانی)

و زير بارش باران عشق مي پوسد

يكي دو ساعت ديگر ، دل مقوايي

    سيد محمدعلي رضازاده

جای لبهات نی لبک داری
سفره ای، در دلت نمک داری

زلف های همیشه آویزان
روسری های پرپرک داری

تو که با این لباس گلدارت
باغ شب بو و شاپرک داری -

یک ستاره برات کافی نیست
زیر پلکت دو مردمک داری

حتم دارم که با چنین قدی
قصد بوسیدن فلک داری

گل من اعتراف لازم نیست
که تو هم درد مشترک داری

من به زیبایی تو می خندم
تو به دیوانگیم شک داری

[‍]   []   []

احتمالان ادامه خواهد داشت
انتهاي سكوت سنگينم

من نگفتم كه عاشقت هستم
كه نفهمي چقدر غمگينم

تا بوده همین بوده و تا هست همین هست

نفرین به من و هرکه به این دایره پیوست

نفرین به هم آغوشی دیوار که باید

پایان بدهد کار مرا کوچه ی بن بست

 تسلیم مجازات خداوند نباشند

دیوانه و مجنون و منو آدم سرمست

جز معجزه ی عشق چه سرّی است که آسان

کفر منو و ایمان تورا می دهد از دست

حکم است که همواره شراب ازلی را

تو از لب معشوق بنوشی و من از دست

این حرف دل شاعر بی حوصله ای بود

مردی که به اندازه ی عمرش به تو دل بست

رفیقِ کافه ی تو!  صندلیِ خالی بود 

 اگر کنار تو بودم چقدر عالی بود

لباس قرمز تو ،قهوه های تلخ و سیاه

حکایت دل خونین این اهالی بود

تو مادرانه به چشمم نگاه می کردی

کسی که محو قوانین خردسالی بود

و جرم من که همیشه خجالتی بودم

حدود یک ،دو ،سه !نه! بلکه چند سالی بود ــ

برای دیدن تو توی قاب پنجره ها

مسیر پرسه ی من در همین حوالی بود

تو ابر فصل بهاری که خیس می کردی

درون چشم کسی را که خشکسالی بود

منم کسی که به تو گفته دوستت دارم

و پاسخ تو فقط یک (منِ) سوالی بود

وفات تلخ مرا روزنامه ها گفتند:

که یک جوان هنر پیشه ی شمالی بود

فقط به جرم همینکه خجالتی بودم

همیشه صندلی روبروم خالی بود